slider5

Zoofizjoterapię stosuje się we wszystkich stanach, które przebiegają z następującymi objawami: ból, kulawizna, zaniki mięśniowe, niedowłady i porażenia, takimi jak:

-        Dysplazja stawów (biodrowego, łokciowego) leczone zachowawczo oraz operacyjnie

-        Stan po zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego (po wszystkich rodzajach zabiegów operacyjnych)

-        Nawykowe zwichnięcie rzepki (stan po operacji)

-        Choroba zwyrodnieniowa stawów obwodowych (artoza) oraz kręgosłupa (spondyloza, spondyloartoza)

-        Złamania / zwichnięcia

-        Urazy i kontuzje psów sportowych (naderwanie, naciągnięcie, skręcenie, przeciążanie w obrębie struktur aparatu ruchu)

-        Nadwaga i otyłość

-        Nekrozy aseptyczne (OCD oraz choroba Legg-Calve-Perthesa)

-        Choroba krążka międzykręgowego (dyskopatia leczona zachowawczo lub operacyjnie

-        Urazy kręgosłupa i rdzenia kręgowego (np. zespół okna uchylnego u kotów, uraz w wyniku wypadków komunikacyjnych)

-        Zator włóknisto-chrzęstny

-        Mielopatia degeneracyjna

-        Polineuropatie

-        Niestabilność szczytowo-obrotowa

-        Porażenia nerwów obwodowych

-        Zespół ogona końskiego

-        Odleżyny, oparzenia, trudno gojące się rany i stany zapalne skóry oraz ucha

W wielu przypadkach rehabilitację można wdrożyć w okresie ostrym po urazie lub zabiegu operacyjnym (np. zimnolecznictwo, masaż przeciwobrzękowy, nietermiczne metody fizykoterapeutyczne, ćwiczenia bierne) w celu ograniczenia następstw unieruchomienia oraz powikłań. Zadaniem doświadczonego zoofizjoterapeuty jest określenie czy u danego pacjenta można wdrożyć działania fizjoterapeutyczne oraz określenie programu usprawniania.